بیست ...

بچه که بودم از خدا میخواستم هر چه زودتر بزرگ شم  .  از همون اول میخواستم این پله های ترقی رو یکی‌یکی پشت سر بزارمو و اینا ! تازه  فک میکردم بزرگ بودن خیلی خوبه . دیگه هیشکی نیست هی مواظبت باشه . هی امر و نهی کنه . اینه که بعضی موقعا یه کارایی میکردم . بعد مامانم همش میگف بشین بچه .  مامانم میگفت حالا تو هنوز بچه ای . بزار بزرگ شی . این بزرگ شی رو من آخر نفهمیدم . تو ذهن خودم تصور می‌کردم  مثلا چن ساله رو میگن بزرگ ؟ 7 سال ؟ 8 سال ؟ 9 سال ؟ 10 سال ؟ بعد دیگه بقیشو بلد نبودم .  میگفتم نه بابا . بزرگی یعنی 20 سال . ( 20 یعنی خیلی دیگه !‌ )

این جور تصور می‌کردم که آدم بیست ساله :

خودشه و خودش . هر کاری دلش بخواد می‌کنه .

همه جاها رو بلده . مثلا تنهایی بلده بره خونه خاله !

خودش میره کار می‌کنه . میره خونه میخره . ماشین می‌خره .

بعد تازه میره ازدواج می‌کنه !

چند تا بچه هم داره !!!

ولی من الان بیست سالمه ولی هیچ کدوم از اینا نشدم !

 

پیر شدیم رفت ...